Μένουμε σπίτι, αλλά γιατί;

Βαρεθήκαμε να ακούμε ότι το “Μένουμε σπίτι”  πρέπει να το δούμε με καλό μάτι, όχι ως έναν ακούσιο εγκλεισμό αλλά ως μια  ευκαιρία για ενδοσκόπηση. Πρέπει να είμαστε και χαρούμενοι ότι μας δίνεται η ευκαιρία να σταματήσουμε το χρόνο, να μην τρέχουμε στους ρυθμούς της καθημερινότητας όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα και να βρούμε τον πραγματικό σκοπό της ζωής μας, να βρούμε τις ουσιαστικές αξίες μας, να βάλουμε σε μια σειρά τις εκκρεμότητες, να τακτοποιήσουμε την ντουλάπα μας και την ψυχή μας.
Ξεγελάσαμε για λίγο τον εαυτό μας ότι είναι όντως έτσι, τακτοποιήσαμε την ντουλάπα, τα συρτάρια, το πατάρι, μέχρι και το ντουλαπάκι του μπάνιου. Έφτασε η σειρά της ψυχής. Εδώ είναι πιο δύσκολα τα πράγματα ίσως επειδή ο καθένας αποφασίζει μόνος του το πότε είναι έτοιμος να βουτήξει.
Όταν δεν είχες τη διάθεση να το κάνεις σε μια κανονική ζωή, είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις με το ζόρι μιας και δεν έχεις από που να πιαστείς, δεν έχεις τη ρουτίνα σου. Δεν κρατιέσαι από κάπου όταν πας στα βαθιά, δεν σε δένει ένα σκοινί όπως τους ορειβάτες, είσαι ψηλά, σε σπρώχνουν και πέφτεις. Σου λένε ότι πρέπει και να χαίρεσαι. Προσπαθείς φιλότιμα να το κάνεις, γελάς δυνατά, αντηχεί το γέλιο σου στην χαράδρα και επιστρέφει ο ήχος, μόνο που δεν μοιάζει με γέλιο αυτό που ακούς.
Συγνώμη για την απαισιοδοξία μου, θα προσπαθήσω να το δω αλλιώς. Αν εσείς βρήκατε την αξία του να απαρνηθούμε όλα αυτά που έδιναν αξία στη ζωή μας, τη δημιουργικότητα, τα όνειρα, τις συναντήσεις με γνωστούς και φίλους, ακόμα και τη θρησκεία, που τουλάχιστον το Πάσχα μας αφορουσε και μας παρηγορούσε όλους, μοιραστείτε τη γνώμη σας με ένα σχόλιο.
Προσωπικά δυσκολεύομαι να δεχτώ πως όλα αυτά που είχαν αξία πριν τώρα απαγορεύονται, επιτρέπεται μόνο να χαιρόμαστε για κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι και να περιμένουμε κάτι που δεν ξέρουμε πότε θα έρθει.

Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν και δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι θα είναι καλύτερο το αύριο, ένα αύριο με αποξένωση και μοναδική διέξοδο το διαδίκτυο για τις αγορές αλλά και για τις ανθρώπινες επαφές (η λέξη επαφή λίγο οξύμωρη από απόσταση).

Εσείς τι ανακαλύψατε που να άξιζε τον κόπο; Προς το παρόν αυτό που ανακάλυψα είναι πως σε πρώτο επίπεδο μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, ο καθένας εκεί που ανήκει, όχι εκεί που προσποιείται ότι είναι η ζωή του όταν φεύγει από το σπίτι.

ΥΓ
Το πρακτικό σκέλος να μη διαδοθεί ο κορονοϊός το αντιλαμβανόμαστε όλοι, το κείμενο δεν απαντά σε αυτό, αλλά στη δήθεν αισιόδοξη προσέγγιση την επιτηδευμένη που προσπαθούν να μας περάσουν επικοινωνιακά.